و خداوند عشق را آفرید
فریاد سکوت
در گذرگاه لحظه های عبث تنها ايستاده ام تنها ايستاده ام و خاموش به تو می نگرم ، به تو ای که از قلب من بزرگتری . هيچ کس با من نيست حتی قلبم که زمانی همسفرم بود ؛ من هستم و من . تنها ايستاده ام تنها ايستاده ام و مبهوت می نگرم رد پای لحظه های عبث را . هيچ چيز در من نيست : نه گذشته لبريز از شوم نه آينده سرشار از نامفهوم و اما حال ... چيزی نيست تا که بگويم هست . تنها ايستاده ام به تو می نگرم ، به تو ای که در آفتاب غرورم آب شدی . تنها ايستاده ام هيچ چيز در من نيست هيچ کس با من نيست به تو می نگرم ، به تو ای که از سايه ام بلندتری . و اينک من ! از تو ، از اندوه تو تنهاترم . به یاد داشته باش هر وقت دلتنگ شدی به اسمان نگاه کن !!! کسی هست که عاشقانه تو را می نگرد و منتظر توست ... اشکهای تو را پاک می کند و دستهایت را صمیمانه می فشارد... تو را دوست دارد فقط به خاطر خودت به یاد داشته باش هر وقت دلتنگ شدی به اسمان نگاه کن و اگر باور داشته باشی می بینی ستاره ها هم با تو حرف میزنند باور کن که با او هرگز تنها نیستی هرگز....!!! فقط کافی است عاشقانه به اسمان نگاه کنی ....!!! صبح دميد چه شبي بود و چه فرخنده شبي آن شب دور كه چون خواب خوش از ديده پريد كودك قلب من اين قصه ي شاد از لبان تو شنيد : ”زندگي رويا نيست زندگي زيبايي ست مي توان مي توان در دل اين مزرعه ي خشك و تهي بذري ريخت با دیدگانی گریان شانه هایی خسته و دستانی لرزان آمدنت را به انتظار نشسته ام باشد تا به یاری شانه های مهربانت خیل خستگیهایم را زمین بگذارم .. مرگ من روزی فرا خواهد رسید: دربهاي روشن از امواج نور در زمستانی غبار آلود و دور یا خزانی خالی از فریا و شور مرگ من روزی فرا خواهد رسید : روزی از این تلخ و شیرین روزها روز پوچی همچو روزهای دیگر سایه ای ز امروزها ٬دیروزها !!! دیدگانم همچو دالانهای تار گونه هایم همچو مرمر های سرد ناگهان خوابی مرا خواهد ربود من تهی خواهم شد از فریاد درد می خزند آرام روی دفترم دستهایم فارغ از افسون شعر یاد می ارم که در دستان من روزگاری شعله می زد خون شعر خاک می خواند مرا هر دم به خویش می رسند از ره که در خاکم نهند آه شاید عاشقانم نیمه شب گل به روی گور غمناکم نهند بعد من ناگه به یکسو می روند پرده های تیره دنیای من چشمهای ناشناسی می خزند روی کاغذها و دفتر های من در اتاق کوچکم پا می نهد بعد من ٬ با یاد من بیگانه ای در بر آئینه می ماند به جای تار موئی ٬ نقش دستی ٬ شانه ای می رهم از خویش و می مانم ز خویش هر چه بر جا مانده ویران می شود روح من چون بادبان قایقی در افقها دور و پنهان می شود می شتابد از پی هم بی شکیب روزها و هفته ها و ماهها چشم تو در انتظار نامه ای خیره می ماند بچشم راهها لیک دیگر پیکر سرد مرا می فشارد خاک دامنگیر خاک ! بی تو ٬ دور از ضربه های قلب تو قلب من می پوسد آنجا زیر خاک بعد ها نام مرا باران و باد نرم می شویند از رخسار سنگ گور من گمنام می ماند به راه فارغ از افسانه های نام و ننگ...!!!! کاش ! قلبم درد تنهايي نداشت سينه ام هرگز پريشاني نداشت کاش! برگهاي آخر تقويم عشق حرفي از يک روز باراني نداشت کاش! مي شد راه سخت عشق را بي خط پيمود و قرباني نداشت...؟؟؟ کاش چون پاییز بودم....کاش چون پاییز بودم کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم .... برگهای آرزوهایم یکایک زرد می شد ...!!! آفتاب دیدگانم سرد می شد... آسمان سینه ام پر درد می شد...!!! ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می زد ... اشکهایم همچو باران ...؟؟؟ دامنم را رنگ می زد...!!! وه..... چه زیبا بود اگر پاییز بودم ....!!!! وحشی و پر شورو رنگ آمیز بودم ....!!! شاعری در چشم من می خواند .... شعری آسمانی ، در کنارم قلب عاشق شعله می زد ... در شرار آتش دردی نهانی نغمه من.... ؟؟؟ همچو آوای نسیم پر شکسته عطر غم می ریخت بر دلهای شکسته ... پیش رویم....؟؟؟ چهره تلخ زمستان جوانی... پشت سر....؟؟؟ آشو ب تابستان عشقی ناگهانی... سینه ام....؟؟؟ منزلگه اندوه و درد و بد گمانی ... کاش چون پاییز بودم کاش چون پاییز بودم...!!! من و تنهایی ماه گریه های شبونه و سکوت ماه... تو یک عالم نور منو تو توی خلوت تنهایی و صدای پر هیاهوی سکوت شب...!!! بارها برای تو ای تنهایی سکوت کردم تا صدایی بشنوم صدایی نیست ،پژواکی نیست بارها برای رسیدن به تو ای تنهایی همه جا را گشتم... کسی نبود و باز هم خود تنهای تنها شدم...؟؟؟ دستی نیست در شب، که شبهای پر ستاره ام را نورانی کند صدایی نیست تا در کلبه تنهاییم مرا یاری کند نگاهی نیست... تا دستهای مرا تمنا کند شرمی نیست تا وجود پر نیازم را آرام کند و باز هم تو ای تنهایی ...که برایت بارها گریه کرده ام...!!! تو ای تنها، تو ای بی رفیق، تو ای تنهایی مرا یار خود بدان بدان روزی هر دو تنهای تنها می شویم...!!! و در تنهایی به هم می رسیم من و تو همیشه از هم دور، تنها ،یارمان تنهاییست ای من و تو... ای ما... ای تنها ترین تنها...!!! در تنهاییم با تو سر می کنم مرا جاودانه بدان تا همیشه مال من شوی... ؟؟؟ امروز فهمیدم که تنها ترین تنهام در تنهایی غریبانه تو . 
بر درختي تهي از بار ، زدن پيوندي
مي توان
از ميان فاصله ها را برداشت
دل من با دل تو
هر دو بيزار از اين فاصله هاست “
قصه ي شيريني ست
كودك چشم من از قصه ي تو مي خوابد
قصه ي نغز تو از غصه تهي ست
باز هم قصه بگو
تا به آرامش دل
سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم 
| قالب وبلاگ : فقط بهاربيست |
ورنه اين دنيا كه ما ديديم خنديدن نداشت...!!!
کاش کودک بودم تا بزرگترين شيطنت زندگي ام نقاشي روي ديوار بود ، اي کاش کودک بودم تا از ته دل مي خنديدم نه اينکه مجبور باشم همواره تبسمي تلخ بر لب داشته باشم ، اي کاش کودک بودم تا در اوج ناراحتي و درد با يک بوسه همه چيز را فراموش مي کردم...؟؟؟!!!
LINKDUMP
