و خداوند عشق را آفرید
فریاد سکوت
خدايا... چشم هایم را قربانی میکنم ؛ شاید بی واسطه بیایی و دستهایت آشیانه مهر شود... میدانی ...گنجشک ها هم عاشق می شوند وگرنه هر صبح برای که بال می گشایند؟ آسمان هم باید عاشق باشد که این چنین بی مضایقه می بارد ؛ بگذار آنقدر از تو پر شوم که دیگر جایی برای خودم نماند.... گاهی وقت ها که به دلم سرک میکشم فقط تویی و تو نمیدانم چرا این قدر برای من بزرگی و من چرا اینقدر به مهربانیت عاشقم... حرفهای تنهایی ام اگر به گوش تو نرسد چقدر بیچاره ام راستی !اگر ستاره ها نباشند به کدام روشنی باید دل بست....؟؟؟؟!!! همیشه باید یک چیز عزیز باشد ؛ یک حضور بزرگ یک حس خوب که همیشه به بهانه اش زنده ای ... و من ایمان دارم که........ که تو همان چیز بزرگ و عزیزی و از هوای بودن توست که نفس میکشم... به یاد داشته باش هر وقت دلتنگ شدی به اسمان نگاه کن !!! کسی هست که عاشقانه تو را می نگرد و منتظر توست ... اشکهای تو را پاک می کند و دستهایت را صمیمانه می فشارد... تو را دوست دارد فقط به خاطر خودت به یاد داشته باش هر وقت دلتنگ شدی به اسمان نگاه کن و اگر باور داشته باشی می بینی ستاره ها هم با تو حرف میزنند باور کن که با او هرگز تنها نیستی هرگز....!!! فقط کافی است عاشقانه به اسمان نگاه کنی ....!!! خودت گفتي واسه نوشتن برم سراغ دلم بزارم اون حرف بزنه... حالام رفتم سراغش واسه اينكه اون بگه و من بنويسم حرفاش غريب ، برام آشنا نيست ...!!! ميگه طاقتش تموم شده ، ميگه آخه مگه تا كي بايد ساكت باشه و فقط بشكنه و تو خودش گريه كنه تا كي؟؟؟ آخه يه دل مگه چقد ميتونه تحمل داشته باشه؟ تا كي مي تونه بخنده اونم خنده غم ؟؟؟ تا كي مواظب اين باشه كه نكنه با حرفاش دلي بشكنه...تا كي سكوت...؟؟؟ تا كي مي خواد دل خوش باشه كه همه صلاحشو مي خوان...؟؟؟ اون تازه فهميده كه هيچ كس به فكرش نيست ،همه مي خوان فقط به خواسته هاي خودشون برسن و حرف خودشون و بگن نمي دونن چي داره سرش مياد شايدم مهم نباشه... گذاشتنش زير پا و له ش مي كنن تا حالا ساكت بوده... اما ...ديگه نمي تونه اشكاشو مخفي كنه، ديگه نمي تونه اميد رسيدن روزاي روشن به خودش بده آخه هر روزي كه ميگذره واسش تيره تر ميشه...!!! اما بازم غمگين ،ميگه يه بار .... ولي شكستم بدتر از هميشه و باز هم تصميم به سكوت گرفت ... سكوت ابدي اميدوارم حرفاي يه دل شايد بي ارزش و باور كني گر چه ديگه هیچي واسش فرق نمي كنه الا يه چيز....
| قالب وبلاگ : فقط بهاربيست |
ورنه اين دنيا كه ما ديديم خنديدن نداشت...!!!
کاش کودک بودم تا بزرگترين شيطنت زندگي ام نقاشي روي ديوار بود ، اي کاش کودک بودم تا از ته دل مي خنديدم نه اينکه مجبور باشم همواره تبسمي تلخ بر لب داشته باشم ، اي کاش کودک بودم تا در اوج ناراحتي و درد با يک بوسه همه چيز را فراموش مي کردم...؟؟؟!!!
LINKDUMP
